Skip to:

Krzyż z Matara

Krzyż z Matara został wyrzeźbiony w drewnie, w XVI wieku przez jednego z członków plemienia Mataras w Argentynie. Na krzyżu są przedstawione podstawowe tajemnice naszej wiary: Stworzenie, za pomocą symboli słońca i księżyca, narodzenie Jezusa, symbolem tego jest Gwiazda Betlejemska, narzędzia męki i ukrzyżowania Chrystusa, Eucharystia, Najświętsza Maryja Panna przedstawiona jako Królowa Hiszpanii oraz płomienie ognia czyśćcowego. To jest jeden z  najbardziej antycznych krzyży, wykorzystanych w ewangelizacji Nowego Świata i stąd wielka pobożność do niego. Używany nie tylko jako symbol ewangelizacji kultury i naszego całkowitego poświecenia się Jezusowi ukrzyżowanemu, ale także dlatego, że Instytut został utworzony po powstaniu krzyża.

the Cross of Matara

Rozmieszczenie symboli

Część górna belki pionowej:

Można zobaczyć niektóre znaki, które są podobne do „A” (# 3)  i „O” (# 4), które interpretuje się jako Alpha (A) i Omega (Ω) – początek i koniec wszystkich rzeczy. Jest także litera „M”, początek słowa Matara. Następnie cyfra rzymska "1" i krzyż grecki (# 13). Są też  wielkie litery „ATA” (# 2) oraz to, co wydaje się być małymi literami „r” i „a” i inne małe przedmioty, które są trudne do interpretacji. Można odróżnić numery 1-5-9 (# 1) i inne znaki, które są nierozpoznawalne, ale mogłyby oznaczać rok. Może być 1594.

Belka horyzontalna

Postać centralna na krzyżu – ciało Jezusa wykonane z wielką dokładnością, oryginalnie i ze szczegółami. Na głowie znajduje się korona cierniowa (# 8), biodra przykryte są kawałkiem tkaniny, stopy oparte o podnóżek.

Po lewej stronie:

Trzy symbole są znakami niebieskimi: słońce (# 5), księżyc (# 6), kometa (# 7). Słońce jest podstawowym symbolem życia, światła i siły, które charakteryzują także naszego Pana, księżyc przypomina, że Jezus umarł w czasie Paschy żydowskiej, kiedy księżyc znajdował się w pełni. Kometa przypomina gwiazdę, która prowadziła Mędrców do Betlejem.

Po prawej stronie:

Dwa symbole: młotek, służący do ukrzyżowania (# 14) i Eucharystia (# 9), przedstawiona za pomocą kielicha z dwoma skrzyżowanymi elementami (prawdopodobnie kłosy, nad nimi koło, przedstawiające gospodarza Wieczernika.

Część wertykalna

Wokół ciała Jezusa można zobaczyć sznury, które są symbolem biczowania (# 11), włócznia, kóra przebija bok (# 17). Drabina, która służyła do zdjęcia ciała Jezusa z krzyża (# 18 ) i długie gwoździe ukrzyżowania (# 15). Następnie widać kształt ptaka, koguta (# 10), który przypomina moment zaparcia się Jezusa przez św. Piotra. Pod tym obrazem można zobaczyć dwa punkty, które prawdopodobnie oznaczają kości (# 12), które rzucali żołnierze, aby zdobyć szatę Odkupiciela.

Kolejno widać postać kobiecą w koronie i aureoli, trzymającą w ręku berło (# 16). Obraz ten jest charakterystyczny dla królowej hiszpańskiej, którą bez wątpienia jest Dziewica Maryja.

Cztery języki ognia (# 19) wydobywają się ze wspólnego ogniska, pod nim jest postać z wykrzywioną twarzą, ubrana w płaszcz. Postać ta może być naczelnikiem plemienia Indian (# 20). Modli się ona, trzymając ręce skrzyżowane na piersi, które wskazują, że wzywa wstawiennictwa Maryi, aby być uwolnioną z czyśćca.  Jego symbolem są płomienie.

Jesteśmy w stanie znaleźć wielką, jednolitą wizję krzyża, w terminologii teologicznej i opisie Męki Pańskiej, tak jak zostało to artystycznie wyrażone. Wyżeźbienie krzyża jest przedstawieniem anonimowego autora, świadczącego o ciężkiej pracy misyjnej Ojców Jezuitów w regionie rzeki Salado.

Bez wątpienia krzyż miał cel katechetyczny. W tamtym okresie służył i pomagał szerzyć wiarę wśród wszystkich ówczesnych mieszkańców indiańskich, w pobliżu Matara i Santiago del Estero.

Ten Krzyż z Matara jest syntezą Biblii. Musi być dla tych, którzy go noszą na piersi, dla Służebnic Pana i Dziewicy z Matara, tym czym był krzyż dla św. Jana Chryzostoma:„To moja osobista pewność, mój spokojny port. Nawet jeśli świat mnie niepokoi, powierzyłem się zapisanemu słowu, ponieważ jest moim murem i obroną.[...] On jest moim zamkiem, nieporuszoną skałą, On jest moją załogą i to jest pewne” [1].

 


[1] Święty Jan Chryzostom, Homilia przd wyjazdem w niewolę, 1-3, PG 52, 437-440.